Tekstbureau MARBÈR

Ondertitel

‘Ik had in het Hospice de mooiste tijd van mijn leven’

 Sterven kent vele gezichten. Ook de plek waarop zich dat voltrekt is divers. Thuis sterven is voor velen de meest geliefde optie. Het hospice is een goede tweede. Hospice Apeldoorn begeleidde de afgelopen jaren ruim 900 terminale zieken in de laatste fase van hun leven.

Het hospice ligt midden in een levendige woonwijk, in de voormalige heemtuin van de gemeente Apeldoorn. Coördinator Jolanda de Hoog: “Dat is zo mooi. Het is natuurlijk een huis waarin mensen overlijden, maar het is wel een huis van de levenden. Wij zijn erg gelukkig met deze locatie.”

Geen ziekenhuisachtige uitstraling

Wim Koelemij is vrijwilliger in het hospice dat vijf gastenkamers telt. “Wij praten niet van patiënten maar van gasten. Het hospice moet geen ziekenhuisachtige uitstraling hebben. Wij willen zoveel mogelijk de thuissituatie benaderen. Ook al kan dat natuurlijk nooit helemaal. We hopen dat onze gasten in de allerlaatste fase van hun leven nog een mooie tijd bij ons hebben. Het type gast kan sterk verschillen. Sommigen zijn al zo ziek dat ze nauwelijks nog kunnen communiceren. Anderen komen hier wandelend aan de arm van de zoon binnen. Soms arriveren ze zelfs met de eigen auto. “


Het klinkt misschien gek maar mensen

genieten in het hospice’


Wim: ”Onze rol als vrijwilliger is ‘er zijn’. Wat er dan tijdens dat ‘er zijn’ gebeurt is afhankelijk van de gasten.” Jolanda: “Je leert voelen en zien wanneer je echt nodig bent. Daarvoor ontwikkel je voelsprieten als je hier werkt. Ik vind het heerlijk dat we er gewoon kunnen zijn voor de mensen.”

De gasten blijven gemiddeld zo’n drie weken voordat ze sterven. Jolanda: “Het varieert van enkele uren tot enkele maanden. De gasten hebben het bij ons goed. De aandacht en tijd die zij hier krijgen is voor ons normaal, maar de gasten ervaren die als bijzonder.  Dat lukt een verpleeghuis natuurlijk nooit. Wij geven ze alle zorg en aandacht die nodig is. Wij willen de mensen die hier komen zo goed mogelijk naar het einde begeleiden en een steun en toeverlaat zijn voor de familie.”

Wim: “Niets ten nadele van medewerkers van een verpleeghuis. Zij lopen zich de benen uit hun lijf om het zo goed mogelijk te doen. Ze zitten echter vast in een bepaald tijdschema. Wij kunnen de gasten tijd en aandacht geven. Ze zijn altijd omringd door twee of drie vrijwilligers. Voor de grap wed ik wel eens met een gast dat er binnen twee minuten nadat hij belt een vrijwilliger voor hun neus staat met de vraag: ‘wat kan ik voor u doen’.


Zorgvrijwilliger

Wim werkte een groot deel van zijn leven in de zorg. Als manager. Na zijn pensionering zocht hij bewust de zorg aan het bed op. “Het vrijwilligerswerk geeft een belangrijke invulling aan mijn leven. Het werk zet mij regelmatig aan het denken. Hoe ben ik zelf bezig? Die vraag stel ik mijzelf wel eens na een dienst. Waarom heb ik moeite om de ene gastenkamer binnen te lopen terwijl ik dat bij de andere niet heb? Het eerlijke antwoord op die vraag geeft mij een stuk verdieping en verrijkt mij. Ik spiegel mijzelf constant. Ik heb, sinds ik hier werk, de betrekkelijkheid van mijn eigen bestaan en mijn eigen opvattingen geleerd. De wijze les die ik hier leer is dat je heel tevreden terug moet kunnen kijken op je leven. Zeker in de laatste fase van je leven. Dan kun je ook gemakkelijker afscheid nemen van het leven.”

Jolanda: "Ik denk vaak na over de dood. Ik ben veranderd sinds ik hier werk. Ik word dit jaar 55. Tot nu toe heb ik een prachtig leven. Dat heb ik toch maar mooi al binnen. Je hoort wel eens mensen die ernstig ziek worden zeggen: ‘Waarom moet mij dat gebeuren?’ Waarom niet, denk ik dan. Ben ik anders dan anderen waardoor het aan mijn deur voorbij gaat? Ik hoop, als het mij gebeurt, dat ik het kan accepteren. En dat ik met een goed gevoel kan terugkijken en dat ik dan nog een fijne tijd heb met al mijn lieve schatten om mij heen. Ik hoop oprecht dat ik dan thuis kan sterven. Ik vraag dan mensen van het hospice of zij voor mij willen zorgen."


"Ik heb 32 jaar gewerkt in het ziekenhuis, de laatste tien jaar combineerde ik dat met het hospice. Ik kende dus goed de verschillen tussen beide werelden. Die waren groot. De keuze om volledig voor het hospice te gaan werken was echt een van de beste beslissingen in mijn leven. Dit werk geeft mij zoveel verrijking."


Niet meer verschuilen

Wim: "De gasten zijn hier, in de laatste fase van hun leven, heel puur en erg zichzelf. Maskers vallen af. Dat heb ik wel geleerd. Wij moeten daardoor ook onszelf zijn want de gasten hebben het door als je niet eerlijk bent. Ik kan mij niet meer verschuilen achter mijn functie van manager. Hier ben ik gewoon Wim, met al mijn sterke en zwakke kanten. Het was een groeimoment voor mij toen ik dat doorhad."


Jolanda: "Het klinkt misschien gek maar mensen genieten in het hospice. Een mevrouw had altijd op een flat gewoond en kreeg hier een kamer met een terrasje. Dat zette ze helemaal vol met bloemen. Zij zei: ‘Dit is nu mijn tuin en straks moeten die bloemen mee naar mijn graf.’ Daar krijg ik nog kippenvel van. Het ontroert mij echt dat je het voor mensen zo mooi kunt maken."


Wim: "Laatst zei een gast tegen mij dat hij hier de mooiste tijd van zijn leven had. Onvoorstelbaar. Ik denk dat iemand die laatste weken intens beleeft en intens contact heeft omdat hier de ruimte ervoor is. Een partner heeft geen zorgtaak meer maar kan weer de tijd nemen om bij zijn of haar partner te zijn." «


Oproep


Het hospice wil graag in contact komen met mensen die belangstelling hebben om zorgvrijwilliger te worden. Meer info op www.hospiceapeldoorn.nl


Gepubliceerd in Eigen Apeldoorn | fotografie Renée Krijgsman


























45